23 juni 2006: onthulling de Baak een groot feest    (tekst Rommie de Boer)

De Baak-persbericht-Staatsbosbeheer

Thema: "Culturen ontmoeten elkaar"

Onder een stralend blauwe hemel genieten zo’n 500 toeschouwers van de magische klanken van de didgeridoo. In het optreden van twee aboriginals tijdens de onthulling van De Baak op 23 juni in Lutjegast, vindt het thema ‘culturen ontmoeten elkaar’ een hoogtepunt.

De Baak vertelt zijn verhaal. Het verhaal van duizenden jaren geschiedenis: miljoenen jaren ouden stenen die het meest noordelijke puntje van het Drents plateau markeren: de lutje gast in Lutjegast.

Met een imposante theatervoorstelling wordt de Baak, een veertig ton zwaar kunstwerk van zwerfkeien, op vrijdagmiddag 23 juni in Lutjegast onthuld. Achter muziekvereniging Woudklank lopen de ceremoniemeester, de burgemeester, genodigden en veel  belangstellenden via het gloednieuwe Rikkerdapad naar de Baak.

En hier begint een verhaal. We bevinden ons voor het huis dat de Australiër McPluff, een afstammeling van Abel Tasman, in Lutjegast heeft gekocht. Een vreedzaam tafereel: spelende kinderen, de hovenier komt de planten brengen voor de tuin, de postbode brengt de post.

De lucht betrekt, het gaat stormen, grote blokken ijs komen aanrollen vanuit Scandinavië, iedereen zoekt een veilig heenkomen. Het huis dat zo solide lijkt, stort in.
De Baak wordt zichtbaar. Bovenop de zes en een halve meter hoge Baak een zingende vrouw die vol heimwee zingt samen met het Abel Tasman Shantykoor over haar man die nog onderweg is. “Mam, komt die man echt uit de grond?” McPluff komt al gravend tevoorschijn, hij heeft de kortste route vanuit Australië naar Lutjegast genomen...

Nog een verhaal: het verhaal van Sander Schuil van de Remmelt Booyschool in Doezum, voorgelezen door Aaf Smits. Hij is de winnaar van de verhalenwedstrijd ‘Lutjegast aan zee’, uitgeschreven door de bibliotheken in de Gemeente Grootegast. Alle verhalen geschreven voor deze wedstrijd worden begraven onder de Baak: verhalen voor de toekomst. “De Baak is onthuld” klinkt het onder de poëtische klanken van ‘Waltzing Matilda’ door muziekvereniging de Bazuin.


Burgemeester Dijkstra memoreert de 400-jarige relatie van Nederland met Australië en de hechte band die de gemeente Grootegast met dit land heeft. Hiervoor heeft de ontdekkingsreiziger Abel Tasman, geboren in Lutjegast, een belangrijke basis gelegd. De burgemeester dankt iedereen die er aan heeft meegewerkt om dit onvergetelijke programma mogelijk te maken: “Waar een klein dorp groot in kan zijn”.

Na de officiële onthulling volgt een spetterend cultureel programma met muziek van ‘Junglebook’ door De Bazuin, meezingers van het Abel Tasman Shantykoor, Afrikaans slagwerk van Djembégroep Quartier de l’Ouest en Afrikaanse en Spaanse dans van Dance-mixgroep Westerkwartier. Intussen branden de barbecues en kunnen de vele belangstellenden genieten van de gerechten van de barbecue, waaronder Australische vis.

De eerste prijs van de wedstrijd: “wie maakt de mooiste Lutje Baak” wordt uitgereikt door Nico Boele, boswachter bij Staatsbosbeheer, aan Lowise Hazenberg. De prijs is symbolisch: een gewone steen, met binnenin kristallen. Boele: “Net als het dorp Lutjegast: een gewoon dorp, maar van binnen parels en glinsteringen”. Hij geeft het dorp Lutjegast een groot compliment, waarop voorzitter Edward Mackenzie van de projectgroep de Baak pareert dat Nico Boele de grondlegger van De Baak in Lutjegast is geweest. Hij was de grote motivator achter de projectgroep die de ‘compositie in majeur’, de oorspronkelijke naam van het kunstwerk gemaakt door kunstenaar Rob Schreefel, zijn uiteindelijke bestemming in Lutjegast bezorgde.


"What's the Magic Word" roept een Aboriginal stem. De Lutjegaster kinderen weten het antwoord vandaag nog !

Hoogtepunt van het programma is het optreden van Gavin Ware en Jeremy deVitt, twee momenteel in Zweden wonende Aboriginals.

De Baak en het omliggende natuurgebied vormen het perfecte decor voor dit optreden. Voor de Aboriginal is de mens onlosmakelijk verbonden met de aarde, met de natuur: voor de natuur moet je zorgen en dan zorgt de natuur voor ons.

Dat de inwoners van Lutjegast zich ook verbonden voelen met de natuur, laten ze zien. Samen met de Aboriginals dansen ze de verhalen van de jongen die zoveel over de natuur en de dieren wilde vertellen, maar niet kon praten.

De magische klanken van de didgeridoo zullen nog lang naklinken bij de Baak in Lutjegast.

foto rechts: Jeremy Devitt